| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Piotr Alencynowicz |
| Data urodzenia | 7 maja 1895 |
| Miejsce urodzenia | Narwiliszki |
| Data śmierci | 1920 |
| Miejsce śmierci | Łódź |
| Służba wojskowa | |
| Armie | Armia Imperium Rosyjskiego; Wojsko Polskie |
| Jednostka | 85 Wileński pułk strzelców |
| Stopnie | chorąży (1916), podporucznik (w WP) |
| Życie prywatne | |
| Rodzice | Jan i Marcela z Nowosielskich |
| Małżeństwo | żona Nadzieja Smólska (od 25 VI 1920) |
| Ordery | |
| Odznaczenie | Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (pośmiertnie) |
Piotr Alencynowicz był oficerem, który rozpoczął służbę w armii rosyjskiej, a po odzyskaniu przez Polskę niepodległości przeszedł do Wojska Polskiego. Zginął w efekcie ran odniesionych w walkach 1920 roku i został pośmiertnie uhonorowany Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari.
Życiorys i służba wojskowa
Urodził się 7 maja 1895 roku jako syn Jana i Marceli z Nowosielskich w Narwiliszkach. Ukończył gimnazjum w Wilnie oraz korpus kadetów we Włodzimierzu Wołyńskim.
1 października 1915 roku został wcielony do Armii Imperium Rosyjskiego i walczył na froncie wschodnim. 15 grudnia 1916 roku otrzymał awans na chorążego.
Po utworzeniu Wojska Polskiego wstąpił do niego 1 sierpnia 1919 roku. Początkowo służył w batalionie zapasowym 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej, a od 25 sierpnia trafił do 85 Wileńskiego pułku strzelców, gdzie jako podporucznik objął dowództwo 1 kompanii strzeleckiej.
Udział w wojnie polsko-bolszewickiej i śmierć
W trakcie wojny polsko-bolszewickiej dowodził swoją kompanią w działaniach odwrotowych spod Brańska. 1 sierpnia 1920 roku, gdy front został przerwany, samorzutnie poprowadził swój pododdział do zdecydowanego ataku i odrzucił siły bolszewickie.
Ciężko ranny został hospitalizowany w Łodzi, gdzie zmarł w 1920 roku. Został pochowany na cmentarzu zarzewskim.
Ordery i odznaczenia
Za czyny bojowe został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Odznaczenie nadano 27 lipca 1922 roku, nadano mu numer 8047.
