| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Roman Aleksandrowicz (właśc. Efroim Alexandrowicz) |
| Data urodzenia | 30 kwietnia 1882 |
| Miejsce urodzenia | Kraków |
| Data śmierci | 1940 |
| Miejsce śmierci | ZSRR |
| Zawód | adwokat, doktor praw |
| Stopień wojskowy | major audytor (Wojsko Polskie) |
| Wykształcenie | Wydział Prawa, Uniwersytet Lwowski; doktor prawa (1907) |
| Miejsca pracy | kancelaria we Lwowie (ul. Aleksandra Fredry 8); Zakład Narodowy im. Ossolińskich (referent) |
| Odznaczenia | Brązowy Medal Zasługi Wojskowej (Austro-Węgry); Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913 (Austro-Węgry) |
| Życie prywatne | żona Helena z domu Dunikowska; bezdzietni |
Roman Aleksandrowicz był prawnikiem i oficerem sądowym, który uzyskał doktorat prawa i prowadził praktykę adwokacką we Lwowie. Po wkroczeniu Armii Czerwonej do Polski został aresztowany i w 1940 zmarł w wyniku działań sowieckich organów bezpieczeństwa.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 30 kwietnia 1882 w Krakowie w rodzinie Oskara (właśc. Ozjasz) i Rozalii (właśc. Rosa) z domu Spira. Kształcił się w C. K. Gimnazjum w Drohobyczu, gdzie w 1901 zdał egzamin dojrzałości. Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego do 1906, a w 1907 uzyskał stopień doktora praw.
Po ukończeniu studiów pracował w Drohobyczu jako adwokat, a po I wojnie światowej powrócił do Lwowa. Był referentem prawnym i zastępcą dyrektora w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich, a następnie prowadził kancelarię przy ul. Aleksandra Fredry 8. W 1931 pełnił funkcję skarbnika wydziału Związku Adwokatów-Obrońców Okręgu Sądu Apelacyjnego we Lwowie.
Służba wojskowa i los po aresztowaniu
Od 1906 służył jako jednoroczny ochotnik w C. K. Armii, trafił do 56 pułku piechoty, ukończył szkołę oficerów rezerwy i w 1907 został kadetem-aspirantem rezerwy. W 1913 awansował na podporucznika rezerwy. W czasie I wojny światowej mobilizowano go do armii austro-węgierskiej; służył m.in. w 77 pułku piechoty, pełnił funkcje komendanta stacji etapowej w Starym Samborze oraz komendanta magazynów mundurowych 2 Armii we Lwowie i w Odessie. W sierpniu 1915 otrzymał stopień porucznika. W 1920 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Sądu Wojskowego Okręgu Generalnego we Lwowie; posiadał stopień kapitana ze starszeństwem od 1 kwietnia 1920, a następnie został przeniesiony do rezerwy 17 kwietnia 1920. Awansował na majora rezerwy w korpusie oficerów służby sądowej ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i należał do Związku Oficerów Rezerwy.
Po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany we Lwowie jesienią 1939. Początkowo osadzono go w więzieniu Brygidki; 9 lutego 1940 przeniesiono go do więzienia na Zamarstynowie. W 1940 był zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej, a ofiary tej zbrodni pochowano w Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni, który otworzono w 2012.
