| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Jerzy Witold Aleksandrowicz |
| Data urodzenia | 7 lipca 1936 |
| Miejsce urodzenia | Kraków |
| Data śmierci | 17 października 2018 |
| Miejsce śmierci | Kraków |
| Zawód i role | |
| Zawód | lekarz, psychiatra, psychoterapeuta |
| Stanowiska | Kierownik Zakładu i Katedry Psychoterapii, profesor UJ |
| Wykształcenie | |
| Ukończone szkoły | A.M. w Krakowie (1958), UJ - filozofia (1965) |
| Stopnie naukowe | doktor (1966), dr hab. (1979), prof. nauk medycznych (1990) |
| Odznaczenia i inne | |
| Order | Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2000) |
| Małżonek | Beata Szymańska |
Jerzy Aleksandrowicz pracował przez dekady w krakowskich ośrodkach psychiatrycznych i w uczelni medycznej, kształcąc kolejne pokolenia lekarzy i psychoterapeutów. Jego publikacje obejmują podręczniki i monografie dotyczące zaburzeń nerwicowych, psychoterapii oraz psychopatologii.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w zasymilowanej rodzinie żydowskiej jako syn Juliana Aleksandrowicza i Maryli z domu Tislowitz. W czasie okupacji niemieckiej od 1941 był więziony w krakowskim getcie; wraz z rodzicami uciekł z getta. Wspomnienia z okresu wojny zawarł w pierwszym tomie książki "Dzieci Holocaustu mówią...".
Był absolwentem II Liceum Ogólnokształcącego im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie. Studiował na Akademii Medycznej w Krakowie, którą ukończył w 1958 roku, a następnie uzyskał studia filozoficzne na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1965 roku. Obronił pracę doktorską w 1966 roku, doszedł do stopnia doktora habilitowanego w 1979, a w 1990 otrzymał tytuł profesora nauk medycznych.
Kariera zawodowa i stanowiska
W 1959 pracował w Szpitalu Psychiatrycznym w Jarosławiu, po czym podjął pracę na macierzystej uczelni. W 1962 uzyskał specjalizację I stopnia w psychiatrii, w 1965 specjalizację II stopnia. Od 1971 był adiunktem; w latach 1976–1992 kierował Zakładem Psychoterapii, a w 1992 objął kierownictwo Katedry Psychoterapii. Po włączeniu Akademii Medycznej do struktury UJ był najpierw profesorem nadzwyczajnym, a od 2001 profesorem zwyczajnym w Collegium Medicum UJ.
Praktyka kliniczna, funkcje administracyjne i działalność w organizacjach
W latach 1971–1976 kierował Gabinetem Psychoterapeutycznym w Szpitalu im. Stefana Żeromskiego w Krakowie, a od 1976 był kierownikiem Ośrodka Leczenia Nerwic ZOZ nr 1 w Krakowie. W okresie 1976–1982 pełnił funkcję specjalisty wojewódzkiego ds. psychiatrii w województwie nowosądeckim, a w latach 1983–1984 był pełnomocnikiem ministra zdrowia i opieki społecznej ds. psychiatrii dla województw przemyskiego i krośnieńskiego.
Publikacje i dorobek naukowy
Był członkiem Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego od 1959 roku i przewodniczącym zarządu sekcji psychoterapii w latach 1989–1995. Od 1964 należał do Polskiego Towarzystwa Filozoficznego. W 1968 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 2000 otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski za osiągnięcia naukowe i badawcze.
Wybrane publikacje Jerzego Aleksandrowicza obejmują podręczniki i monografie poświęcone psychoterapii i zaburzeniom nerwicowym, wśród nich:
- Psychoterapia : podręcznik dla studentów, lekarzy i psychologów (2000)
- Zaburzenia nerwicowe (1998)
- Nerwice : psychopatologia i psychoterapia (1988)
- Psychoterapia : poradnik dla pacjentów (1993, 2004)
- Psychopatologia zaburzeń nerwicowych i osobowości (2002)
- Psychoterapia medyczna : teoria i praktyka (1996)
- Skuteczność psychoterapii poznawczej i psychodynamicznej (2004, współautor Jerzy A. Sobański)
- O chorobie inaczej (1977, współautorzy Stefan Leder, Anna Pohorecka)
