| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 30 sierpnia 1922, Kraków |
| Śmierć | 22 lipca 2019 |
| Zawód | technik lotniczy |
| Wojna i konspiracja | |
| Numer obozowy | 118 (KL Auschwitz) |
| Ucieczka | 27 lutego 1943 |
| Pseudonim | „Jędrek” |
| Działalność powojenna | |
| Wykształcenie | Wydział Lotniczy, Politechnika Krakowska (studia) |
| Praca | Biuro Projektów Energetycznych; Szybowcowy Zakład Doświadczalny (1952–1963); Zjednoczenie Przemysłu Lotniczego; CHZ Metalexport (od 1966) |
| Działalność na rzecz pamięci | |
| Organizacje | Towarzystwo Opieki nad Oświęcimiem (wiceprezes, od 1995 prezes Zarządu Głównego); Międzynarodowa Rada Oświęcimska (członek od 2000) |
| Dzieła | List gończy (1989), Postscriptum (2013); członek rady redakcyjnej "Księga pamięci" (2000) |
| Odznaczenia | |
| Wybrane | Krzyż Walecznych; Krzyż Partyzancki; Krzyż Armii Krajowej; Krzyże Orderu Odrodzenia Polski (kawalerski, oficerski, komandorski) |
Kazimierz Albin urodził się w Krakowie i przed wybuchem wojny ukończył czwartą klasę Gimnazjum Nowodworskiego. W styczniu 1940 został zatrzymany na Słowacji podczas próby przedostania się do Francji i po pobycie w kilku aresztach trafił pierwszym transportem do obozu w Oświęcimiu.
Życiorys i działalność podczas II wojny światowej
W obozie pracował w zakładzie odzieżowym, a następnie w kuchni przeznaczonej dla esesmanów. Uprawiał sport, grając m.in. w piłkę nożną i siatkówkę. Po trzech latach planowania Albin wraz z Franciszkiem Romanem uciekł z obozu 27 lutego 1943. Po przekroczeniu granicy Generalnej Guberni znalazł tymczasowe schronienie u rodziny Romana, a następnie dotarł do Krakowa, gdzie ukrywał się pod fałszywym nazwiskiem Franciszek Makowski w mieszkaniu przy ulicy Siemiradzkiego.
Po ucieczce represje spotkały jego bliskich: gestapo aresztowało matkę Michalinę i siostrę; siostra została zwolniona, matka trafiła później do Auschwitz, a następnie do Ravensbrück, gdzie wyniszczona obozowym życiem zmarła w 1950 roku. W latach 1943–1945 Albin działał w krakowskiej dywersji. Wspólnie z Romanem dokonał dwóch napadów na żołnierzy niemieckich, by zdobyć broń. Wstąpił do Armii Krajowej, został zaprzysiężony przez porucznika Mieczysława Tabora ps. „Kura” i po ukończeniu szkoły podchorążych w listopadzie 1943 pełnił funkcję szefa dywersji bojowej III Odcinka Komendy Obwodu Kraków – Miasto. W 1944 otrzymał awans na podporucznika i brał udział w wykonywaniu wyroków sądu podziemnego.
Praca zawodowa po wojnie i działalność publiczna
Po wojnie zdał maturę i podjął studia na Wydziale Lotniczym Politechniki Krakowskiej. Rozpoczął pracę w Biurze Projektów Energetycznych w Krakowie, a następnie, w latach 1952–1963, pracował w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym w Bielsku-Białej. Kolejnym etapem była praca w Zjednoczeniu Przemysłu Lotniczego w Warszawie, a od 1966 pełnił funkcję eksperta technicznego i handlowego w CHZ Metalexport w Warszawie.
Po przejściu na emeryturę zaangażował się w upamiętnianie ofiar nazizmu, ze szczególnym uwzględnieniem losów więźniów obozu w Oświęcimiu. Był jednym z założycieli Towarzystwa Opieki nad Oświęcimiem, pełnił funkcję wiceprezesa, a od 1995 kierował organizacją jako prezes Zarządu Głównego. Od 2000 roku należał do Międzynarodowej Rady Oświęcimskiej.
Publikacje i wyróżnienia
W 1989 roku wydano jego wspomnienia zatytułowane List gończy, opisujące ucieczkę z Oświęcimia i działalność konspiracyjną; książka ukazała się nakładem Krajowej Agencji Wydawniczej i doczekała się wznowień oraz tłumaczenia na język niemiecki. W 2013 opublikował Postscriptum, w którym opisał losy powojenne i powrót do Auschwitz. Był też jednym z członków rady redakcyjnej opracowania "Księga pamięci" (2000).
Otrzymał liczne odznaczenia wojskowe i państwowe, m.in. Krzyż Walecznych, Krzyż Partyzancki, Krzyż Armii Krajowej oraz Krzyże Kawalerski, Oficerski i Komandorski Orderu Odrodzenia Polski. Był mężem Ireny, byłej żony jego kolegi z Auschwitz Kazimierza Nowickiego, i ojczymem Wandy Nowickiej. Zmarł 22 lipca 2019; pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera 22D-8-4).
