| Włodzimierz Abłamowicz | |
|---|---|
| Pseudonim | „Tatar” |
| Urodzenie | 2 listopada 1891, Kraków |
| Śmierć | 29 lipca 1974 |
| Pochówek | Cmentarz Rakowicki, Kraków (2 sierpnia 1974) |
| Zawód / rola | działacz niepodległościowy; dowódca pociągów pancernych; adwokat |
| Wykształcenie | dr prawa, Uniwersytet Jagielloński |
| Życie prywatne | żonaty; syn Krzysztof Selim (ur. 15 maja 1928) |
| Najważniejsze odznaczenia | Krzyż Srebrny Virtuti Militari nr 878; Krzyż Kawalerski OOP; Krzyż Walecznych (czterokrotnie) |
Włodzimierz Abłamowicz pochodził z rodziny o pochodzeniu tatarskim i od młodości angażował się w organizacje niepodległościowe. W czasie I wojny światowej i w latach 1918–1921 dowodził pociągami pancernymi w działaniach zbrojnych, a po wojnach prowadził praktykę adwokacką w Krakowie.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 2 listopada 1891 roku w Krakowie jako syn Stanisława Abłamowicza, uczestnika powstania styczniowego, i Marii z Matuszewiczów. Miał sześcioro rodzeństwa. Ukończył Gimnazjum św. Jacka w Krakowie. W latach 1910–1914 studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim.
W czasie I wojny światowej, 19 grudnia 1914, został powołany do armii austro-węgierskiej i przydzielony do działu prawnego inżynierii wojskowej w Krakowie. W 1917 wrócił na studia i uzyskał stopień doktora prawa. W 1918 pomagał ukrywać byłych legionistów poszukiwanych przez władze Austro-Węgier.
Działalność wojskowa i udział w powstaniach
Od 1912 działał w Drużynach Strzeleckich, a później w Polskiej Organizacji Wojskowej, gdzie używał pseudonimu „Tatar”. 1 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. W grudniu 1918 dowodził ochotnikami pod Lwowem i walczył m.in. w rejonie Sądowej Wiszni.
We wrześniu 1919 objął dowodzenie pociągiem pancernym nr 15 «Paderewski» i uczestniczył w walkach na Polesiu oraz przeciw Litwinom. W lutym 1920 mianowano go dowódcą pociągu pancernego nr 1 «Piłsudczyk», z którym działał na Polesiu, Wołyniu i Podolu. W maju 1921, podczas III powstania śląskiego, przybył na Górny Śląsk z dwoma pociągami i jako dowódca I dywizjonu pociągów pancernych kierował atakiem na Kędzierzyn-Koźle. Dowodził dyonem pociągów «Nowina-Doliwa», «Korfanty», «Ślązak» i «Powstaniec» w walkach m.in. w rejonie Gogolina, Pyskowic i Gliwic. 26 sierpnia 1921 przeniesiono go do rezerwy.
Praca zawodowa, działalność społeczna i losy w czasie II wojny
W 1922 zdał egzamin adwokacki i prowadził kancelarię adwokacką w Krakowie w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Należał do Związku Peowiaków. Był także wiceprezesem YMCA w Krakowie.
W 1939 został zmobilizowany. Podczas kampanii wrześniowej został ciężko ranny i stracił wzrok. W latach 1939–1945 przebywał na Węgrzech. Po wojnie powrócił do Krakowa i działał na rzecz środowiska byłych powstańców śląskich. W latach 1948–1953 był więziony przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego. Zmarł 29 lipca 1974 po długiej chorobie; pochowano go 2 sierpnia 1974 na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Ordery i odznaczenia
Do najważniejszych odznaczeń Włodzimierza Abłamowicza należą:
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 878 (1922)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Walecznych – cztery razy
- Medal Niepodległości (17 września 1932)
- Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi
- Śląski Krzyż Powstańczy
- Odznaka pamiątkowa Polskiej Organizacji Wojskowej
