Tadeusz Abłamowicz — major rezerwy artylerii i urzędnik bankowy

Tadeusz Abłamowicz urodził się 2 lutego 1884 w Nowej Wsi Narodowej. Był oficerem rezerwy artylerii i pracownikiem bankowym we Lwowie; zginął w 1940 podczas sowieckich represji.

Życiorys i wykształcenie

Urodził się jako syn Stanisława i Marii z domu Matuszewicz. Miał sześcioro rodzeństwa: Stanisławę, Marię, Piotra, Adama, Włodzimierza i Witolda. W 1902 ukończył VIII klasę C. K. Gimnazjum św. Jacka w Krakowie i zdał egzamin dojrzałości. W 1906 ukończył studia na Wydziale Prawnym Uniwersytetu Jagiellońskiego, a rok później uzyskał absolutorium.

Jak wyglądała jego służba wojskowa?

W latach 1906–1907 odbył służbę jako jednoroczny ochotnik w 2 pułku artylerii fortecznej w Krakowie. W rezerwie korpusu artylerii fortecznej otrzymał kolejne stopnie: kadet i chorąży z dniem 1 stycznia 1909 oraz podporucznik z dniem 1 stycznia 1912. Po mobilizacji w sierpniu 1914 służył na froncie rosyjskim i serbskim do końca września 1916; awansował na porucznika w rezerwie z dniem 1 lipca 1915. Od października 1916 do kwietnia 1918 był instruktorem w baterii zapasowej, a od maja 1918 oficerem i dowódcą baterii w 12 pułku artylerii ciężkiej.

W listopadzie 1918 uczestniczył w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej. 23 listopada 1918 przyjęto go do służby w Dowództwie Artylerii we Lwowie. 28 lutego 1919 został skierowany do Krakowa jako dowódca baterii zapasowej 2 pułku artylerii górskiej. W 1919 został zreklamowany z armii i powrócił do pracy w banku, lecz w czasie wojny polsko-bolszewickiej dowodził baterią w 205 pułku ochotniczym walczącym na Wołyniu i Podolu od końca lipca do końca grudnia 1920. Zdemobilizowano go 31 grudnia 1920. W 1922 zweryfikowano go w stopniu kapitana; później zatwierdzono go w stopniu majora rezerwy artylerii ze starszeństwem od 1 czerwca 1919. W kolejnych latach jako oficer rezerwowy był przydzielony m.in. do 10 pułku artylerii ciężkiej w Przemyślu oraz do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VI.

Kariera bankowa i działalność we Lwowie

Od 1 stycznia 1908 był zatrudniony na stanowisku urzędniczym w Banku Krajowym we Lwowie. Po 1921 ponownie związał się z Bankiem Gospodarstwa Krajowego. 12 lipca 1927 został wybrany prezesem komisji rozjemczej Giełdy Pieniężnej we Lwowie. Pod koniec lat 20. pełnił funkcję urzędnika bankowego we Lwowie, a w 1932 był dyrektorem Banku Ziemian w tym mieście.

25 lutego 1937 wybrano go wiceprezesem zarządu koła Związku Oficerów Rezerwy we Lwowie; pełnił tę funkcję do lata 1939 i jednocześnie był skarbnikiem. W latach 1938–1939 działał jako urzędnik z upoważnieniem do parcelacji na obszarze województwa lwowskiego.

Aresztowanie i śmierć

Nocą z 8 na 9 grudnia 1939 został aresztowany przez władze radzieckie we Lwowie. Przetrzymywano go w więzieniu na Zamarstynowie. W 1940 zamordowany przez NKWD — jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (wywózka 55/4-46, numer 1). Ofiary tej części zbrodni pochowano na Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni, otwartym w 2012 roku.

Rodzina

W 1915 ożenił się z Heleną z domu Elektorowicz. Miał syna Tadeusza, urodzonego w 1917. Rodzina mieszkała i działała głównie we Lwowie, gdzie Abłamowicz prowadził karierę zawodową i społeczną.

Ordery i odznaczenia

Za służbę i udział w walkach otrzymał następujące odznaczenia:

• Krzyż Walecznych (dwukrotnie)
• Złoty Krzyż Zasługi (28 czerwca 1929)
• Medal Niepodległości
• Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
• Odznaka pamiątkowa „Orlęta”
• Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej (Austro-Węgry) z mieczami
• Krzyż Wojskowy Karola (Austro-Węgry)
• Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913 (Austro-Węgry)