| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 17 października 1894, Kraków |
| Zgon | kwiecień 1940, Charków |
| Zawód i role | |
| Zawód | filolog, muzykolog, pianista, geolog, taternik |
| Inne role | współwłaściciel drukarni, działacz sportowy, kapitan WP |
| Edukacja | |
| Studia | polonistyka (UJ), studia muzyczne; szkoła drukarska w Lipsku |
| Tytuł naukowy | doktor muzykologii (1920) |
| Służba wojskowa | |
| Armia | armia austriacka (1914–1918); Wojsko Polskie (od 1918) |
| Stopnie | podporucznik rezerwy artylerii fortecznej (od 1 I 1916), kapitan (starszeństwo 1 IV 1920), pośmiertnie major (2007) |
| Działalność i odznaczenia | |
| Taternictwo | wiceprezes Sekcji Taternickiej AZS Kraków (1928), uczestnik trudnych wejść w Tatrach |
| Praca | Biblioteka Jagiellońska (1924–1926), kierowanie drukarnią rodzinną (1938–1939) |
| Ordery | Brązowy Medal Zasługi Wojskowej z mieczami (Austro-Węgry); Krzyż Wojskowy Karola (Austro-Węgry) |
| Rodzina i upamiętnienie | |
| Rodzina | wnuk Władysława Ludwika Anczyca; syn Wacława Zygmunta i Walerii z Heggenbergerów; siostra Zofia (1897–1965) |
| Miejsce pamięci | płyta na grobowcu rodzinnym, Cmentarz Rakowicki (kwatera PAS AB-po prawej-Drużbackich) |
Władysław Marceli Anczyc łączył zainteresowania humanistyczne, muzyczne i górskie z działalnością zawodową w branży drukarskiej. Jego życie zawodowe i wojskowe przerwała druga wojna światowa; został zamordowany wiosną 1940 w Charkowie.
Życiorys i wykształcenie
Pochodził z rodziny związanej z wydawnictwem i kulturą. Był wnukiem Władysława Ludwika Anczyca oraz synem drukarza i działacza oświatowego Wacława Zygmunta. Siostrą była Zofia, później Trzebicka.
Ukończył studia polonistyczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz kształcił się muzycznie, w tym w Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego u Władysława Żeleńskiego. Kształcił się także w lipskiej szkole drukarskiej i w austriackiej szkole oficerskiej. W 1920 otrzymał tytuł doktora muzykologii.
Działalność zawodowa i górska
W latach 1924–1926 był zatrudniony w Bibliotece Jagiellońskiej. Po śmierci ojca przejął udziały w rodzinnej drukarni i zarządzał nią w latach 1938–1939. Łączył pracę drukarską z aktywnością muzyczną i naukową.
Był aktywnym członkiem środowiska taternickiego. W 1928 pełnił funkcję wiceprezesa Sekcji Taternickiej AZS w Krakowie i uprawiał wioślarstwo w tej organizacji. Uczestniczył w trudnych przejściach tatrzańskich: w 1930 brał udział w I wejściu północno-wschodnią granią Małego Młynarza, a w 1935 wraz ze Stanisławem Krystynem Zarembą dokonał II wejścia na Basztową Przełęcz od Doliny Mięguszowieckiej, przy czym zweryfikowali wtedy stopień trudności wcześniejszego przejścia z 1905 roku.
Służba wojskowa i losy podczas II wojny światowej
W latach I wojny światowej służył w armii austriackiej i otrzymał mianowanie na podporucznika rezerwy artylerii fortecznej z dniem 1 stycznia 1916. Do 1918 był przydzielony do pułku artylerii fortecznej nr 2. W 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z przydziałem do Stacji Zbornej i Uzupełnień w Krakowie.
Brał udział w działaniach na froncie wschodnim, m.in. w obronie Lwowa, gdzie został ranny w 1919 roku. Awansowano go do stopnia kapitana ze starszeństwem z 1 kwietnia 1920 i przydzielono do Okręgu Korpusu Nr V. We wrześniu 1939 został zmobilizowany. Po agresji ZSRR dostał się do niewoli sowieckiej i przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 funkcjonariusze NKWD zamordowali go w Charkowie; pochowano go potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD pod poz. 17.
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora, a awans ogłoszono 9 listopada 2007 podczas uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów” w Warszawie.
