Tadeusz Alf-Tarczyński — pułkownik i publicysta

Tadeusz Alf-Tarczyński był związany z ruchem niepodległościowym i długą służbą wojskową. Służbę zaczynał w organizacjach paramilitarnych w Krakowie, walczył w Legionach, a po II wojnie światowej działał na emigracji jako publicysta i szef Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie.

Życiorys i początki działalności niepodległościowej

Ukończył Akademię Handlową w Krakowie. W 1910 wstąpił do Towarzystwa "Sokół", a następnie do II Polskiej Drużyny Strzeleckiej w Krakowie, gdzie został oficerem i komendantem. Odbył kurs wyższy Związku Walki Czynnej i znalazł się w gronie 66 słuchaczy odznaczonych znakiem oficerskim "Parasol" przez Józefa Piłsudskiego.

Udział w Legionach i wojnie 1918–1921

Od sierpnia 1914 służył w I Brygadzie Legionów Polskich, dowodził kompanią w 5 pułku piechoty Legionów i 2 lipca 1915 otrzymał awans na podporucznika. W lipcu 1916 został adiutantem V batalionu. Podczas walk pod Kostiuchnówką został ranny i trafił do niewoli rosyjskiej, z której uciekł i przedostał się do I Korpusu Polskiego w Rosji. Po rozwiązaniu Korpusu przekroczył front niemiecki i dotarł do Warszawy.

Kariera w wojsku państwowym i funkcje sztabowe

Po odzyskaniu niepodległości pełnił funkcje w Wojsku Polskim jako wykładowca i dowódca batalionu w Szkole Podchorążych w Komorowie. W styczniu 1920 rozpoczął naukę w Wojennej Szkole Sztabu Generalnego i odbył praktykę sztabową na froncie podczas wojny z bolszewikami. Był adiutantem sztabowym X Brygady Piechoty, a potem szefem sztabu 5 Dywizji Piechoty.

Po ukończeniu Wyższej Szkoły Wojennej otrzymał tytuł oficera Sztabu Generalnego i objął stanowisko szefa sztabu 11 Dywizji Piechoty w Stanisławowie. W latach 1924–1926 służył w Oddziale IV Sztabu Generalnego. Awansował na podpułkownika (1924) i pułkownika (1929). Dowodził 18 pułkiem piechoty w Skierniewicach oraz pełnił funkcje sztabowe w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi i w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie.

II wojna światowa i działalność na emigracji

Po kampanii wrześniowej przedostał się do Francji, przebywał w Ośrodku Oficerskim w Cerizay, a następnie ewakuował się do Wielkiej Brytanii. Od 14 sierpnia 1940 przebywał w Stacji Zbornej Oficerów Rothesay. W styczniu 1942 przeszedł w stan nieczynny. W latach 1943–1946 był zastępcą komendanta kursów i wykładowcą w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Cowdenbeath.

Na emigracji działał organizacyjnie i publicystycznie. Wszedł w skład Tymczasowej Rady Jedności Narodowej powołanej w opozycji do prezydenta Augusta Zaleskiego. Był jednym z założycieli i wieloletnim prezesem Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie oraz publikował w tygodnikach "Orzeł Biały" i "Tygodnik Polski".

Twórczość, odznaczenia i życie prywatne

Interesował się humanistyką, szczególnie epoką włoskiego renesansu. W 1969 Polska Fundacja Kulturalna w Londynie wydała jego książkę o Filippo Lippi pod tytułem Włosiennica na jedwabiu. W 1979 to wydawnictwo opublikowało jego Wspomnienia oficera Pierwszej Brygady. Podpisał list pisarzy polskich na Obczyźnie solidarnościowy z protestem przeciwko zmianom w konstytucji PRL (tzw. List 59).

Był od 21 lutego 1914 żonaty ze Stanisławą z Manaczyńskich. Otrzymał liczne odznaczenia, w tym Krzyż Srebrny Virtuti Militari (1922), Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1979), Krzyż Niepodległości oraz cztery Krzyże Walecznych. Naczelny Wódz Władysław Anders mianował go generałem brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1964.

Urna z prochami Tadeusza Alf-Tarczyńskiego została złożona 21 września 1985 na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera X-13-13).