| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Tadeusz Augustyniak |
| Data urodzenia | 1 marca 1930 |
| Miejsce urodzenia | Kraków |
| Data śmierci | 6 stycznia 2011 |
| Miejsce śmierci | Kraków |
| Zawód / rola | Pilot, ratownik TOPR, współtwórca ratownictwa śmigłowcowego |
| Wykształcenie | dyplom tele-radiotechnika; Cywilna Szkoła Pilotów i Mechaników (Ligota Dolna) |
| Działalność | |
| Aeroklub | Aeroklub Krakowski — szybowce, kierownik sekcji samolotowej |
| Lotnictwo sanitarne | Zespół Lotnictwa Sanitarnego w Krakowie; baza w Sanoku |
| Najważniejsze osiągnięcia | współtworzenie ratownictwa śmigłowcowego w Tatrach; rozdział procedur dla lotów górskich; organizacja dyżurów śmigłowców w Zakopanem |
Tadeusz Augustyniak był pilotem znanym z pracy w lotnictwie sanitarnym i z działań ratowniczych w górach. Jego doświadczenie i szkolenia przyczyniły się do rozwoju operacji śmigłowcowych w rejonie Tatr.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 1 marca 1930 roku w Krakowie. Ukończył szkołę średnią z dyplomem tele-radiotechnika oraz Cywilną Szkołę Pilotów i Mechaników w Ligocie Dolnej. Po ukończeniu nauki pracował w Zakładach Kinotechnicznych w Krakowie, a następnie jako asystent operatora w Wytwórni Filmów Oświatowych.
Od początku istnienia, od 1946 roku, działał w Aeroklubie Krakowskim. Początkowo szkolił się na szybowcach (1946–1947), a od 1948 roku pełnił w aeroklubie funkcje prezesa, kierownika, szefa wyszkolenia oraz kierownika sekcji samolotowej.
Kariera w lotnictwie sanitarnym i udział w ratownictwie
W 1959 roku rozpoczął pracę w Zespole Lotnictwa Sanitarnego w Krakowie. W 1960 roku ukończył szkolenie w pilotażu śmigłowcowym w Wyższej Szkole Oficerskiej Sił Powietrznych w Dęblinie. Rok później, w 1961, współtworzył bazę lotnictwa sanitarnego w Sanoku, przeznaczoną dla rejonu Bieszczadów.
W 1962 roku zorganizował zakup śmigłowca SM-1 dla krakowskiego Zespołu Lotnictwa Sanitarnego i rozpoczął współpracę z Tatrzańskim Ochotniczym Pogotowiem Ratunkowym. Pierwszy lot ratunkowy wykonał w 1963 roku, zgłaszając transport turysty ze złamaną nogą z rejonu Pięciu Stawów. Na jednosilnikowym śmigłowcu wykonał także lądowanie autorotacyjne w rejonie Lubonia Wielkiego, a operacje obejmowały m.in. transporty do szpitali.
W 1975 roku zorganizował w Zakopanem regularne dyżury śmigłowców Mi-2. Opracował rozdział Instrukcji Wykonywania Lotów w Lotnictwie Sanitarnym dotyczący korzystania ze śmigłowców w terenie górskim. Szkoleniom pilotów w zakresie ratownictwa górskiego i morskiego poświęcił znaczną część pracy. W powietrzu spędził ponad 8 tysięcy godzin. Po przejściu na emeryturę w 1991 roku latał jeszcze na pół etatu do 1994 roku.
Odznaczenia i upamiętnienie
Wyróżniono go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Otrzymał dwukrotnie Medal za Ofiarność i Odwagę. W 1999 roku nadano mu tytuł członka honorowego Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego.
O jego pracy ratowniczej i współpracy z ratownikiem Maciejem Gąsienicą powstał film dokumentalny "Ratunek nadchodzi z nieba" w reżyserii Jerzego Porębskiego (2010). Zmarł 6 stycznia 2011 roku w Krakowie. Został pochowany 13 stycznia 2011 roku na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
